WereldMensen

Aanklacht tegen de beschaving

2008-04-17T15:25:00.000Z

Beschaving.
Dat is netjes eten met je mes en met je vork.
Dat is iedereen zijn eigen portie.
Dat is eerlijk zullen we alles delen, dus iedereen krijgt even veel.
Maar
Ik wil met mijn handen eten!
Ik wil met z’n allen vissen uit een grote schaal!
Ik wil de lekkerste stukjes naar mijn vriend toe kunnen schuiven!

Beschaving.
Dat is stilte in de trein en in de bus.
Dat is geen ijsjes en patat aan boord, geen blikjes en niet drinken graag.
Dat is de deur niet openen voordat de trein volledig stilstaat.
Maar
Ik wil lachen gieren brullen met de moeder naast mij in de bus!
Ik wil snoepjes uitdelen en thee zetten in het gangpad van de trein!
Ik wil uit de deur hangen met mijn haren in de wind!

Beschaving.
Dat is een feest met de muziek niet al te hard om de buren niet te storen.
Dat is een kopje koffie op een schoteltje met twee klontjes suiker en één koekje.
Dat is de laatste bus vertrekt om half twaalf die haal je nog makkelijk tot de volgende keer.
Maar
Ik wil heel hard meezingen met mijn muziek en met die van de buren ook!
Ik wil uit de wijnfles drinken en meer halen als het op is!
Ik wil geen bus of trein vannacht maar blijven slapen op de bank!

Beschaving.
Dat is een half gesneden zesgranen volkoren natuur met pijnboombitten alstublieft.
Dat is u krijgt bij elk half brood een zegel airmile rock en bonuspunt gratis.
Dat is twee-euro-vijfenzeventig-graag alstublieft wie-is-er-dan?
Maar
Ik wil een simpel brood dat voor mijn neus gebakken wordt!
Ik wil bij elk half brood alleen een heuse glimlach gratis!
Ik wil nog niet betalen maar eerst weten hoe het met de kinderen van de bakker gaat, of zijn oma al weer op de been is en of zijn voetbalploeg nog heeft gescoord de afgelopen week!

Beschaving
Doe mij daar in Europa
maar snel een beetje minder van.

Vijf vrouwen maar geen kinderen

2008-04-10T08:18:00.001Z

West-Afrika, najaar 2007
Lastige vragen en de waarheid

- Hoe heet je? Wat is je Christelijke naam? Je echte naam? Je blanke naam?

- Ben je getrouwd? Waar is je vrouw? Wil je geen tweede vrouw? Wat dacht je van deze marktkoopvrouw? Ik zoek nog iemand voor mijn zus!

- Hoe oud ben je? Zo, dat is oud! Waarom nog steeds geen kinderen?

> Mijn naam is Rolf. In Afrika is het meestal Robert. Kwaku is hoe men mij in Ghana en omstreken noemt. In de Sahara soms Sidi naar de Mauretaanse koning. In Mali heet ik Abdoulaye Maiga.

> Dit is mijn vrouw. Ze heet Petra. Mijn vrouw heet Leemor. Dit is Dorieke. Zij is mijn vrouw. Mijn zus. Daar is mijn vrouw. Gen is haar naam. Djenneba als je het Bambara verstaat. Mijn vrouw heet Djoeke, maar nu is ze in Nederland. U heeft drie vrouwen? Nou, ik houd het maar bij één. Dat lijkt me wel genoeg.

> Negenentwintig jaar oud ben ik. Nog niet getrouwd, geen kinderen. En toch is er niets mis met mij...

Heimwee naar de Afrikaanse keuken

2008-04-01T10:53:00.000Z

De Malinese Mama

In de kantlijn van een drukke vierbaans autoweg zit een brede Malinese Mama. Boven haar houtskoolvuurtje grillen spiesen geitenvlees. Haar tafel is gevuld met bakbanaan, komkommer, bonen en tomaten. Dat wordt een heerlijk avondmaal!

Ze gebaart dat ik plaats kan nemen op de simpele houten bank. Dan reikt ze naar een plastic bord en vraagt wat ik te eten wil. Voor twintig cent graag rijst. Voor vijftien cent wat bonen. De bakbanaan is ook niet te versmaden. Behendig snijdt ze in de lucht een tomaat en uitenringetjes. Met een brede glimlach reikt ze me het bord vol lekkers aan.

Wat heerlijk dat er Afrikaanse Mama's zijn. Afrikaanse Mama's die koken voor de hele wereld.

Travel Update 6: The last kilometres

2008-03-18T12:04:00.005Z

The ferry from Morocco to Spain is more than just a 30 minute boat trip. It is a transfer from Africa to Europe, from the Islam to Christianity, and from sunshine to winter. It is a transfer from annoying hasslers to the reign of rules & regulations; a transfer from a pleasant form of chaos to a pleasant form of luxury.

Spain is: orange trees in the streets of every town. I climbed one to get one of these juicy looking bright orange oranges. An old man walked by and he shook his head. Was it because climbing decorative trees in the streets is not done? I took I bite out of my orange and jumped. That's when I imagined that maybe the old man shook his head just to warn me about the terribly bitter taste of the oranges.

Spain is: Tapas. Sherry. Beer. Spaniard's favourite pastime appears to be strolling around town, stopping by at every single café, bar or terrace to drink a drink and eat some tapas. A habit I didn't find it hard to adjust to at all.

After the Spanish cities of Cadiz, Sevilla, Barcelona and Figueres, I crossed the border to France. I couchsurfed in Montpellier, hitchhiked all the way to Reims, then took a train to Gent and Brussels in Belgium. Having seen the European Parliament buildings from the inside, I continued to my home country: the Netherlands.

So here I am. The journey is over. Time to tell the stories you didn't yet read here on this website. They are plenty. Send me an email or write a comment (reactie) and I'll tell you all about it.

Thanks for reading!

Strandkoeien

2008-03-12T14:28:00.002Z

Senegal, november 2008
strandkoeien

grazen zand

soms vindt er een

een verloren plukje zeewier

feestmaal

strandkoeien

staren dorstig

naar de uitgestrekte waterplas

die zich uitstrekt tot Brazilie

maar te zout is om te drinken

strandkoeien

liggen loom te zonnen

net zo topless als de dame

op de strandstoel naast hen

herkouwen samen kouwgom, zeewier

Lait Hollandaise in mijn koffie

2008-03-06T18:08:00.002Z

Guinee, oktober 2007
"Du lait non-sucré s'il-vous-plaît." Melk-zonder-suiker alstublieft. Wordt gevolgd door meewarig hoofdschudden. Melk zonder suiker niet te krijgen. Melk, dat komt uit blik. (Behalve in Nederland, daar komt het uit de kraan, zo is mij al verschillende malen toevertrouwd.) Lait Hollandaise staat er op het blik met plaatjes van Hollandse koeien in groene weiden; op de achtergrond een oude molen.

Melk, dat is een witte, stroperige substantie die voornamelijk van suiker is gemaakt. Langzaam stroomt de dikke brei het blik uit, mijn mok in. De barman stopt pas als de beker halfvol is. Er volgt een halve theelepel Nescafé en een beetje kokend water. En dan is mijn koffie klaar.

Als echte koffieliefhebber is het even wennen. Maar ik heb het nu begrepen. Het gaat om de melk; niet om de koffie. De Lait Hollandaise is de echte lekkernij. De Nescafé geeft aan de melk een extra smaakje, maar is eigenlijk maar bijzaak. Wilt u ook een bakkie leut?

Renault 4

2008-02-29T17:36:00.000Z

Benin, september 2007
Oranje bolletje op vier wielen
De auto die we in mijn kindertijd namen
Van koetjes, eendjes, boerderijtjes
Plakte ik plaatjes op de ramen

Hobbeldebobbel de weg op naar Frankrijk
Word ik vanzelf in slaap gewiegd
Krul ik me op op de achterbank
Doet mama stil de gordijntjes dicht

Rijden door Benin is weer heel even vijf zijn
Bejaarde Renault 4s zien hier een tweede levenslicht
Ik sta op de uitkijk voor die ouwe oranje
Doe als ik 'm vind de gordijntjes weer dicht

85 Schapen in een kleine kano

2008-02-19T14:36:00.001Z

Sobokou, Mali, december 2007
85 Schapen in een kleine kano. Hoe krijg je ze erin? En hoe krijg je ze er daarna weer uit?

Schapen horen niet in kano's, en schapen willen niet in kano's.
Je kan ze echter bij hun poten grijpen.
Pak een willekeurige poot van het schaap in kwestie en trek het uit alle macht het water in, tot aan daar waar de kano ligt. De rest van het schaap volgt dan vanzelf.
Poot loslaten en, voordat hij terugrent, gauw overpakken bij zijn nekvel.
Omhooghijsen, kantelen, en kieperen de kano in.
Nog 84 slechts te gaan.

Is de kano volgeladen met alle 85 schapen, punter hem dan naar de overkant.
Daar kan het uitladen gelijk beginnen, wat overigens aanzienlijk sneller gaat.
Duw, trek of gooi het schaap botweg overboord. Het dier rent zelf wel het water uit.
Zo krijg je alle schaapjes op het droge.

Op weg naar waar de vlaktes sappig groen zijn en het gras nog lekker mals.

Travel Update 5 - More Rock'o

2008-02-15T21:00:00.000Z

Leaving the outpost of Dakhla, I travelled northwards through the Western Sahara. Only three days it took me to get to Morocco. Comfortable busses on a straight stretch of tarmac. Many people warned me that some 1800 kilometres of sand would be boring. Well, it was not. The landscapes were awesome. Once again I was surprised by the diversity of the desert landscape of sand and rocks.

I found refuge in a city called Ouarzazate, beautifully perched between snow capped mountain peaks. Cold in the morning, but wonderfully sunny with an adorable twenty degrees C in the afternoon. I wanted to hike, but decided it would not be wise to try to figure out which mountain track to choose all on my own. I bought a map, which showed only roads, no paths, and for travelling by road all a Dutchman really needs is… a bike.

Three days long the bike carried me through the Atlas mountains. I have to admit that, for more than half a day, I had to drag it up a rocky road, too steep to bike, cursing why on earth I had brought the damn thing along. Climbing would have been easier without it. The way down, though, made it all worthwhile.

Leaving the Atlas mountains behind, I headed for the town of Fez. I hadn´t seen such a bustling tourist industry in years. And they don´t come in vain: The old city centre, the medina, is worth a visit. After getting ripped off by a ´guide´, who charged me for showing me virtually nothing and tried to sell me stuff at the same time, I decided to explore the medina all by myself. Undoable, the locals would tell me. Quite enjoyable, I experienced.

Then I escaped the tourist madness as fast as I could. I headed for Tanger, to catch a ferry to Spain. Europe, here I come!

Het mysterie van de Zevenzitter

2008-02-13T12:05:00.002Z

Senegal, oktober 2007
In de meeste landen in West Afrika wordt het openbaar vervoer verzorgd door auto's. Op het busstation wachten ze op passagiers. Een auto heeft maar één bestemming en vertrekt pas als ie vol is. Maar wanneer is een auto vol? Daar zijn gelukkig regels voor.

De ervaring leert dat een normale personenauto zes passagiers vervoert: twee op de voorstoel en vier op de achterbank. Een verlengde Peugeot kan er op zijn extra achterbank nog vier extra kwijt. Met deze zes of tien personen is de auto vol en kan de reis beginnen. Maar ik blijf zitten met de vraag: wat bedoelt mijn reisgids met een "sept-place", een zogenaamde zevenzitter?

De norm is zes of tien, niet zeven. Als het druk is, dan, natuurlijk, kan er wel eens iemand extra bij. Guinee spande wat dat betreft de kroon. Negentien mensen konden mee. Vier voorin, vier op de eerste achterbank en vier volwassenen op de tweede achterbank. Drie kinderen op de achterbanken erbij, dwarsover. Tenslotte was er bovenop de bagage op het dak van de auto nog plaats voor tenminste vier waaghalzen, de voeten bungelend voor de zijraampjes. Is het daarmee een negentienzitter? Ik dacht het niet. Ook met minder dan negentien was dit barrel wel op pad gegaan. Bovendien kun je moeilijk met een stalen gezicht beweren dat deze negentien passagiers een volwaardige "zitplaats" hadden.

Pas in Senegal ontdekte ik de herkomst van de term "sept-place". Toen ik als zevende passagier in een verlengde Peugeot plaatsnam, stelde ik mij in op nog een uurtje wachttijd om de overige drie plaatsen te vullen. Tot mijn stomme verbazing kwam de wagen gelijk al in beweging. Niemand keek daar raar van op. Alleen bij mij was de verbazing van mijn gezicht te lezen. Maar één reiziger op de voorstoel? En drie maar op de achterbank?

De Senegalezen moesten er hard om lachen. Meer dan zeven mensen in een sept-place? Rare ideeën heeft die Hollander. Het lijkt wel of ie een Guinees is...

Voet op Europese bodem

2008-02-11T14:38:00.000Z

Spanje, 1 februari 2008
De veerboot van Marokko naar Spanje is niet heel bijzonder. De oversteek duurt maar 40 minuten. Het is bovendien al donker, dus ik zie niet meer dan een paar lichtjes in de verte, voor en achter ons. Duur is het wel. Vierendertig euro voor een halfuurtje varen. Blijkbaar beginnen hier de Europese prijzen.

Het is een dure overtocht, maar dan heb je ook wat. De veerboot is luxe, althans in mijn ogen is ´ie dat. Met verbazing kijk ik om me heen. Elk klein detail is afgewerkt. In de treden van een kleine trap zitten lampjes, zodat men het opstapje niet over het hoofd ziet. Nergens is iets met de hand geschreven of gerepareerd. Overal gefabriceerde bordjes. Bijvoorbeeld naar het toilet, de uitgang, of een rookverbod. Ook de reddingssloepen zijn met bordjes aangegeven.

In de leuning van de stoel voor mij zit een reddingskaart met instructies voor als het schip ten onder gaat. Dit is het eerste schip in Afrika waar ik zo´n instructiekaart tegen kom, en ook het eerste schip dat zo degelijk is dat mij zo´n kaart volledig overbodig lijkt. De kaart is keurig recht geplastificeerd, zodat je ´m nog kan lezen wanneer, in geval het schip mocht zinken, de eetzaal al half onder water staat.

Onder mijn stoel zit een reddingsvest. Nog zo´n overbodig artikel. En ook voor een persoonlijk kotszakje is op deze boot gezorgd. Elk kotszakje is voorbedrukt met de naam van het schip en die van de scheepvaartonderneming, zodat je tijdens het kotsen zelfs nog wat te lezen hebt.

Mensen in keurige kleren kijken naar de veiligheidsinstructies op de tientallen tv-toestellen. Bekenden voeren een beleefd gesprekje met elkaar. Met vreemden doen ze dat maar liever niet. Eenzaam zit ik aan een tafel voor vier. Na een kwartier durft er iemand aan te schuiven. Hij neemt de stoel schuin tegenover me. Een jongeman. Hij pakt gelijk zijn telefoon. Hij belt en smst dat het een lieve lust is. Tussendoor probeer ik, wellicht hinderlijk, om ook eens wat te zeggen.

De jongeman antwoordt beleefd ´ja´en ´nee´ op de vragen die ik stel, en toetst dan op zijn telefoon het volgende nummer in. Als ik zelf begin iets te vertellen, zegt hij ineens ´We zijn er! Nou, tot ziens!´ en in een ogenblik is hij uit zicht verdwenen. Ook de andere passagiers haasten zich nu naar de uitgang. Kinderen worden in jasjes gehesen, de spullen bij elkaar geraapt, en snel er vandoor, want het land is al in zicht. Drie minuten later zit ik in mijn eentje in de grote eetzaal.

Na een minuut of tien tref ik de stoet mensen aan benedendeks, bijkans dringend om een plaatsje dicht bij de deur naar buiten te bemachtigen. Straks als die opengaat, willen ze allemaal als eerste buiten staan. Blijkbaar kunnen ze haast niet wachten om weer voet op Europese bodem te zetten.

En ik? Ik hang nog wat rond, ergens achterin. Ik weet nog niet of ik in Europa wel zo´n zin heb. Ik heb nog niet zo´n haast.

Verstekeling in een Afrikaanse tourbus

2008-02-07T11:56:00.000Z

Gambia, oktober 2007
"Willen de witte mensen even wegduiken voor de politie, alstublieft?", schalt het door de bus als we de Gambiase politiepost naderen. De man in de stoel achter mij legt een hand op mijn hoofd en duwt mij zachtjes maar dwingend naar beneden.

De chauffeur en zijn passagiers hebben het niet zo op de Gambiase autoriteiten. "Als de politie een witkop ziet, wil hij gelijk alle bagage controleren," beweert mijn Senegalese buurman, als hij de verbazing op mijn gezicht ziet. Blanke reizigers zijn nu eenmaal altijd rijk en met een creatief verzonnen overtreding is daar altijd wel een slaatje uit te slaan.

Mijn Senegalese vriend wekt niet de indruk dat hij bezwaren heeft tegen de vermeende illegale bijverdiensten van de Gambiase agenten, "maar voordat de bagage weer in het ruim zit, zijn we zo een half uur verder. Je kunt dus maar beter even bukken." En zo buk ik. Als verstekeling in een Afrikaanse touringbus. Bukkend voor elke blauwe politiepet.

Vindingrijke rode wijn

2008-01-30T17:50:00.000Z

Guinee, oktober 2007
In een hoek van het schimmige winkeltje staat een kast met stoffige flessen. De flessen op de eerste plank bevatten een doorzichtige drank. De etiketten zijn bruin en half afgescheurd. Alleen op de vijfde fles zit nog een hoekje etiket met de tekst vin blanc. Dat vertrouw ik voor geen meter. Wij laten ons vandaag niet flessen.

Op de tweede plank staat een rij vin rouge. De plastic flessen hebben een blauwe schroefdop. Het zegel is verbroken, maar de flessen hebben etiketten: vergeeld en half losgelaten, maar desalniettemin compleet. Produit d'Espagne vermeldt met enige trots het etiket, maar ik houd mij van de domme. Met een onschuldig gezicht vraag ik de verkoper: "Is deze wijn misschien van hier?" "Jazeker, uit Guinee", antwoordt hij subiet. Mijn tweede vraag,"Of komt de wijn misschien uit Spanje?", bevestigt hij echter ook: "Jaja, echte wijn uit Spanje".

Terug op de hotelkamer testen wij de rode wijn. "Het smaakt naar port" is mijn eerste oordeel. "Met een vleugje van benzine", voegt mijn reisgenoot er luchtig aan toe. Het smaakt niet slecht, maar is het werkelijk een rode wijn? "Die 10,5% vol. gaat er bij mij niet in." Een mengeling van druivensap met wodka of iets anders sterks, daar houden we het op. Maar wij laten ons niet kisten. Die fles die komt wel leeg vandaag. Wij nemen nog een glaasje. Op de Guineese vindingrijkheid. Proost!

Travel Update 4 - Sand, sand, sand

2008-01-25T15:23:00.000Z

Going north from Senegal and Mali to Mauritania, the land became dryer and dryer and the vegetarion less and less. Until only rocks and sand remained. Finally. The Sahara.

My first homestay was with the very same border police officer who stamped my passport. "No transport to the next town? Why don't you stay at my place? I always host stranded travellers, as they always get stranded here." They do indeed, as transport to the next town left only in the morning, once a day.

In the Mauritanian capital Nouakchott I met my friend Djoeke. Together we set out north for a trip on the iron ore train. The train was a little late (7 hours; I'll never complain again if the Dutch trains are 5 minutes over time...). It left in the evening; arrived in the morning, so we didn't see a thing. But from the nowhere-town of Choum we had a splendid morning trip by 4x4 which lasted all morning, thanks mainly to the fact that the 4x4 hardly made it 40 km/h, broke down two times and had to be pushed to get over the top of a mountain. It was great to go slow, because there was a lot to see. (Check out the pictures!)

We ditched the 4x4 and loaded our stuff on a couple of camels. From the sandy village of Chinguetti we embarked on a 6 day desert hike to the oasis of Terjit. No, we didn't ride the camels. We hiked. Just like the camels did. By the way, the camels also hiked at night (to find food), and in the morning our guide disappeared behind a random sanddune to track them down. That usually took him an hour or so. Miraculously, in the vast landscape of identical rocks, scrubs and sanddunes, he always found them back.

Back in Nouakchott I continued on my own again. Northwards, across the border into the occupied Western Sahara. It took my driver five hours and 24 packs of sigarettes (to hand out to border officials, policemen and shady figures in the desert) to get us across the border, but we did it! At 2 at night we finally arrived in the Moroccan enclave of Dakhla.

I was shocked. There were pavements, gardens, shops all over. There were terraces, tarmac roads and modern architecture. Was this really Africa? I guessed not. I figured I had just crossed the line from Africa to the modern Western world. And so, two days later I got on a touring car, a bus, complete with head rests, airconditioning, space to leave your luggage and your legs, and... you might not believe this... but there were actually NO GOATS on the bus! I think they were not even allowed in the bagage department below. Isn't that amazing?

Next time: more news from the world y'all know so well, but I had almost forgotten...

Op weg: onvoorspelbaar avontuurlijk

2008-01-21T11:00:00.000Z

--Guinee, november 2007
De dag begint met het vinden van een bus of auto. Dat is al een klus op zich. Het centrale plein van het stadje Kankan staat vol met oude peugeots en minibusjes die in uiteenlopende staat van ontbinding verkeren. Sommige kunnen de uitdaging van een lange rit nog aan. Anderen zijn al jaren opgegeven.

Tientallen mensen hangen wat rond, wachtend op het vertrek van hun taxi of minibus. Chauffeurs sjorren bagage vast op autodaken. Er wordt gesleuteld aan de motor, de wielen, een weigerachtig portier.

Rond een houten tafeltje verdringt zich een groepje reizigers: een jongen met een rugzakje op, een lange man met een aktetas, een moeder met een baby op haar rug. De man achter de tafel verkoopt kaartjes.

Een deeltaxi of bus naar Mamou, zo'n 400 kilometer verderop, die is er volgens de kaartjesman niet. We moeten een taxi naar Conakry nemen, dat twee keer zo ver reizen is, en halverwege uitstappen. Maar we moeten wel voor de hele reis betalen.

We besluiten nog eens rond te vragen. Een jongen vertelt ons dat er wel degelijk taxis naar Mamou rijden, maar die vertrekken van een parkeerplaats aan de andere kant van de stad. Twee jongens volgden ons gesprek op afstand en komen nu op hun motoren aanrijden om ons een lift te geven.

We springen elk achterop een motor, compleet met zware rugzak en een dagrugzak, en scheuren door de modderige straten. De jongens ontwijken behendig de vele kuilen en rotsen die de straten van Kankan ontsieren. Binnen tien minuten staan we op een kleine parkeerplaats aan de rand van het stadje, waar een stuk of tien auto's staan te wachten op passagiers. We betalen de jongens en vragen eens rond.

Dit keer hebben we geluk. Er is een auto die vandaag nog naar Mamou vertrekt. Geen taxi dit keer, maar gewoon iemand die met zijn auto ritjes door het land maakt. In Guinee kan een ieder met een motor, bus of auto passagiers vervoeren en zo wat bijverdienen. Officiële taxi's heb ik hier nog niet gezien.

Zes mensen gaan er in een gewone personenwagen als deze: vier achterin en twee op de voorstoel. Als de chauffeur een smoezelige handdoek oprolt en op de handrem legt, weten wij wel hoe laat het is. Hij zal niet vertrekken voor hij er een zevende passagier heeft bijgevonden.

Gelukkig vindt hij zijn passagier al snel. De ongelukkige jongen, die gelukkig niet zo breed is, neemt plaats op de handrem. Met zijn armen steunt hij op de linker- en de rechtervoorstoel. De versnellingspook heeft hij tussen zijn knieën.

Nu de passagiers binnen zijn, kan de chauffeur zijn geld gaan innen. Een ieder betaalt een vaste ritprijs, plus een onderhandelbare toeslag voor bagage. Met het geld kunnen we gaan tanken. Daarna wil de chauffeur nog een reserveband, en de motor moet nog afgesteld en nagekeken. We stappen uit en kijken vanuit de schaduw toe hoe een jonge monteur met een hamer de binnenband van het reservewiel vervangt.

De volgorde van passagiers werven en auto-onderhoud is niet vreemd. De chauffeur kan zonder geld geen nieuwe banden of benzine kopen. Bovendien kosten dit soort zaken tijd, waardoor een collega er met zijn klanten vandoor zou gaan.

Onze zoektocht en geduldig wachten worden uiteindelijk beloond. Zo gaat het altijd. Het mag dan al laat in de ochtend zijn, maar wij komen er nog wel. De tank zit vol. Het reservewiel ligt in de kofferbak. Ons kan weinig meer gebeuren. Vol goede moed stappen we in. Mamou is nog maar acht uur rijden.

Almere in de Sahara

2008-01-15T22:28:00.000Z

Januari 2008, Dakhla, Westelijke Sahara
Een enorme bak met zand, omgeven links en rechts door water. Daar middenin verrijst een nieuwe stad. Moderne gebouwen, strakke vormen, architectuur van de 21e eeuw, in lange rijen achtereen. Jonge vaders en moeders brengen hun kroost naar de eerste school, nu nog ingeklemd tussen twee bouwputten waar nu nog hijskranen en cementmolens regeren. Een nieuwe stad, toonbeeld van de nieuwe tijd, in een nieuw gewonnen land.

Ik dacht dat ik in Almere was. Of IJburg dan misschien. De mensen spreken dan wel Arabisch, maar ook dat is in het nieuwe Amsterdam niet vreemd. Toch zat ik er naast. Deze stad ligt net even verder.

Het is Dakhla. Het nieuwe Marokko. Ver weg in de Westelijke Sahara ligt het op een schiereiland in de Atlantische Oceaan te schitteren in de zon. Een nieuwe stad, ver weg van de bewoonde wereld. Even winkelen in de hoofdstad is er op een verloren zaterdagmiddag hier niet bij. Het is zo'n 1500 kilometer rijden door de eindeloze zandvlaktes van de Sahara. Maar ruimte om te bouwen is er bij Dakhla wel. En de zandbak voor de kinderen is altijd om de hoek.

De vaccinatiehelden van Mali

2008-01-10T14:08:00.000Z

Van 13-19 december 2007 werden in Mali 2,8 miljoen kinderen ingeënt tegen polio en mazelen en voorzien van klamboes tegen malaria.

Vijf helden springen achterin een oude ziekenwagen. Ze zitten op houten krukjes en op grote plastic zakken, want banken of stoelen heeft het brik al lang niet meer. Door de gaten waar eens ramen zaten waait de droge woestijnwind. Hobbelend over het zandpad over de droge, kale vlakte vult de wagen zich met stof en lawaai.

Grijs en door elkaar geschud arriveren de helden in Balibana, een klein dorp in het verre westen van Mali. Het nieuws van hun aankomst verspreidt zich als een lopend vuurtje. Het kleine dorpsplein stroomt vol mensen. Moeders van zestien, oma's van zestig, gehuld in kleurrijke gewaden en bijpassende hoofddoek. Een baby hangt steevast is een draagdoek op de rug. Aan handen en benen hangen peuters en kleuters te bedelen om aandacht.

De helden installeren zich achter gammele tafels. Klaar voor actie. Elke baby, peuter, kleuter krijgt een pil voor vitamine A, een dosis tegen de mazelen, een spuit tegen de polio. Als het kind aan het eind van de tafel huilend bijkomt van alles wat over hem is uitgestort, krijgt mama als presentje nog een grote klamboe mee. Bescherming tegen malaria, voor het hele gezin.

Zo gaat het door. De hele dag. Tot alle kinderen geweest zijn. En dat zijn er veel. De zon gaat al schuil achter de grote baobab als alle klamboes en spuiten op zijn, en alle kinderen geweest. Tijd om in te pakken en naar huis te gaan, want morgen is er weer een dag. Morgen is er weer een dorp.

Happy 2008 !

2007-12-30T15:10:00.000Z

Travel Map - The extended itinery

2007-12-30T14:56:00.000Z

This is how I ended up in Nouakchott....

Travel Update 3 - Distracted by travel buddies

2007-12-22T10:12:00.000Z

Dakar, then north along the coast. That was the plan at the beginning of October. But now, more than two months later, I'm still at the same longitude. What happened?! Well, I got a little distracted by my travel buddies.

My dad came visiting me in Senegal. We spent a good ten days exploring the charming city of Saint-Louis, the island of Goree and the Atlantic coastline. A quite touristic experience, with lots of wine, good meals and nature parcs.

Back in Dakar I was surprised to see my old travel buddy still lingering around. She missed her plane back home, so she had to spend another four weeks in West Africa. She wasn't too unhappy about it.

We decided to explore the forgotten country of Guinea-Bissau. Neither my Portuguese nor my Kreole are in good shape, but with all world languages combined, assisted by sign language with both hands and feet, we got along quite well.

On ramshackle boats to the islands in the Atlantic the waves got so high that we decided to prepare an emergency kit, in case we would strand on an island. Unfortunately we never needed it. We got to the islands we wanted to, camped on pristine beaches under the starlight, grilled fresh fish on a campfire, and made endless walks on sandbanks at low tide.

Back in Bissau, African capital in Portuguese style, an attempt to get married failed miserably, but wedding pictures were taken on the stairs of the Ministry of Justice anyway. Back to sanity in Ziguinchor, capital of the Senegalese region of Casamance, where we met fishermen and friendly locals. The rebels and bandits that embassies around the globe tried to scare us with, were nowhere to be found. (I have to admit we didn't go look for them either.)

And then the day of farewell had come. Amputation of a travel buddy. After 11 weeks of constant company, I will move on on my own again. North to Mauritania, Western Sahara, Morocco, Spain, ... and eventually Amsterdam. Back on track!

Kerstboom in Afrika

2007-12-19T12:15:00.000Z

Op een dag, in een ver verleden, was God eens vreselijk kwaad. Recht voor zijn neus stond toevalligerwijs een grote, oude boom. Hij was zo woest, dat hij de ongelukkige boom met één hand uit de grond rukte. In de lucht draaide hij hem om en plantte hem pardoes op z'n kop weer in de aarde.

Zo ontstond de baobab.

De statige, knoestige boom kreeg vele nakomelingen die nu de kale vlaktes van de Sahel bevolken. Daar waar verder niets meer groeit, waar de aarde door de hitte wordt verschroeid, daar leeft alleen de baobab. Zijn kruin van kale, bruine takken blijft vrijwel altijd bladerloos.

Helemaal kaal is hij echter niet. De boom hangt vol met grote vruchten. Tientallen peervormige, bruin-groene knotsen hangen aan steeltjes aan zijn kromme takken. Het zijn net kerstballen, zo in de avondschemering. Kerstballen in een kaalgeworden dennenboom. Een kerstboom op de dorre vlakte.

Zo is het toch een beetje Kerst in Afrika.

Over-Schrijven

2007-12-17T17:25:00.000Z

Mijn oma e-mailt. Haar bankzaken doet ze op het internet. Maar zelfs deze moderne dame schreef vroeger met de kroontjespen. Het schrijven vergaat haar vlugger dan het typen.
Mijn zus studeerde informatica. Ze tikt sneller een mailtje dan dat ze een papieren brief schrijft.

Ook ik typ sneller dan ik schrijf. Behalve in West Afrika. Op een computer-met-vertraging, een Frans AZERTY-toetsenbord, een vastgeplakte backspacetoets, voelt het of ik mijn eerste typles krijg. Vinger voor vinger zoek ik de juiste toetsen. Dan peuter ik voor de zeventiende keer de backspace los. Langzaam-maar-zeker copieer ik mijn verhaal van schrift naar scherm.

De verhalen op dit weblog zijn niet van vandaag of gisteren. Ergens in de afgelopen weken, maanden, zijn ze in mijn hoofd begonnen als een klein ideetje. Daar weken ze tot ze uitgroeien tot een compleet verhaal. Het schrift is geduldig en altijd bij de hand. Als ik dan, nog weer later, een acceptabele computer vind, dan pas begint het overschrijven; de transformatie naar het digitale tijdperk; de transmissie naar het beeldscherm waar je nu naar staart.

Verhalen, schrijfsels en andere frutsels, opgedaan in de afgelopen maanden van ervaringen en reizen; dat is wat je hier voornamelijk aantreft. Wil je simpelweg weten wat ik doe en waar ik uithang? Klik dan op Travel Reports of stuur een mailtje naar rugzakrolf-subscribe@googlegroups.com

Kids on the Dakar beach

2007-11-26T10:48:00.000Z

The beach in Yoff, a fishing village close to Dakar, is lively with kids playing, goats and birds eating anything that's left behind, and fishermen preparing their boats.
(click to play)

De Niger en Burkina Faso Quiz

2007-11-20T17:56:00.000Z

1. Iemand uit Niger is een
a. Nigeriaan
b. Nigerees
c. Nigeriër

2. Een vrouw uit Niger krijgt gemiddeld
a. 2 kinderen
b. 5 kinderen
c. 8 kinderen

3. Niger exporteert op grote schaal
a. Uranium
b. Ivoor
c. Zand

4. Burkina Faso betekent
a. Het land van de eerlijke mensen
b. Het land van de dikke buiken
c. Het land van de gouden bergen

5. Iemand uit Burkina Faso is een
a. Burkina
b. Burkinabé
c. Burkinees

Klik op Reacties voor de antwoorden.

Op O-J in Parc W

2007-11-18T12:41:00.000Z

--Benin, oktober 2007

Wij nemen de motor
Op weg naar het P
Op zoek naar de O
Dat valt nog niet mee

Dan stijgen we af
Gaan verder te V
Door bossen en struiken
Over heuvels en B

Totdat we 'm ontdekken
Vlak boven het G
We zien daar vier oren
Dus het zijn er zelfs twee!

Is dat even boffen!
Wie had dat ge-D?
Wij hebben flink mazzel
Vandaag in Parc W

Travel Update 2: From east to west

2007-11-13T16:56:00.000Z

Another month of travelling. From the most inner part of West Africa - the dry and poor country of Niger - all the way to the West Coast: the humid and rich country of Senegal.

Niger offered encounters with hippos on the Niger river and giraffes, the only living creatures on the dry plains to the east of the Niger capital Niamey. In Niamey I made friends with a guide, who managed to sell me way too expensive bracelets (and besides the price: what on earth do I need bracelets for?) He was a cunning salesman indeed, but his attempts to sell me a couple of "girlfriends" to spend the night with failed miserably.

A long bus ride brought me to the beautifully-named capital of Burkina Faso: Ouagadougou. I met up with local Dutchies and visited the National Music Museum. Wanting to take the train to Bobo Dioulasso, I visited the train station. Everyone I asked kept redirecting me to the bus station instead. Why take the train if the bus is way faster? I don't think there's a single African who understands the concept of "travelling". Travelling, in their eyes, is simple getting from A to B in the fastest and cheapest way. Nobody understands why on earth I would try to take a train that is both slower and more expensive than an easy busride. A day later I am on my way to Bobo Dioulasso indeed. By bus.

I visited the Sindou Peaks in the south of Burkina: An impressive array of rock formations continuing all the way to Mali. The ride to Sindou on the back of a motor bike, driven by a friendly, but also reckless, chain-smoking, stoned and half-drunk local idiot, got my adrenaline level rocketing. 60 Kilometers on a sandy road, with the driver's motto "the more sand there is, the faster I should go". It took us 4 hours of anxiety, but in the end we got there. Alive.

War movies kept us awake on the long bus journey to Bamako, capital of Mali. I managed to score a visa for Guinnea and embarked on vehicle. Despite all the horror stories about the terrible infrastructure, it turned out to be the best ride ever. The driver drove safely, the car didn't break down at all, the roads were empty and in excellent condition. Even the border officials let us through without a single question.

Guinnea appeared to be a peaceful country of green hills and friendly hospitality. An adventurous Spaniard, a charming Canadian and a crazy Dutchman hiked through the rolling hills of the Fouta Djalon region. It was a week of waterfalls, groundnuts, friendly grandma's, lodgings in local clinics and homestays, and blisters, lots of blisters.

Two days of hiking brought us down to Senegal, where the beach of the Casamance offered sun, sand and waves. Good to regain some energy before the long busride to Dakar, where I picked up my father from the airport.

More news next time, and lots of short stories, both in Dutch and in English, are coming up as well.

Abdoulaye is een wereldmens

2007-11-07T14:40:00.000Z

Niamey, Niger -
"Al twintig jaar vaar ik pirogues over de rivier de Niger. Toeristen die Niamey, de hoofdstad van Niger, bezoeken, willen allerlei tochtjes maken: trektochten langs de dorpen die aan de rivier liggen, vogels kijken, maar vooral op zoek naar nijlpaarden. Ik vaar ze rond met mijn eigen kleine pirogue, of met deze grote pirogue die ik van een vriend heb geleend. Er kan wel twintig man in. De grote heeft ook een overkapping, zodat de touristen lekker in de schaduw kunnen zitten.

"De pirogues varen op mankracht. Samen met mijn maat peddelen we de pirogue stroomopwaarts. Waar het ondiep is, gebruiken we een lange bamboestok die we afzetten tegen de bodem van de rivier. Het is mooi werk.

"Ik ben geboren bij de grens met Mali. Al op jonge leeftijd verhuisde ik naar de grote stad om geld te verdienen. Iedereen die dat kan, vertrekt naar de hoofdstad, want op het platteland van Niger valt niets te verdienen. In Niamey vaarde ik eerst een tijdje op de pirogue van mijn baas, tot ik geld genoeg had om er zelf een aan te schaffen. Alles wat ik daar nu mee verdien, houd ik in mijn eigen zak.

"Dromen voor de toekomst heb ik niet. Piroguer is wat ik ben en wat ik doe. Zo is het en zo zal het altijd blijven. Als ik geld had, zou ik voor de grote pirogue een motor kopen, want met z'n tweeen een pirogue met twintig man voortstuwen is geen makkie."

Johnny is een wereldmens

2007-11-03T12:44:00.000Z

Kpalimé, Togo -
"Ik wou dat ik een motor had. Die zou ik gebruiken als motortaxi, net als iedereen. Met het geld dat ik verdiende, zou ik sparen voor mijn schoolgeld.

"Ik zit in het laatste jaar van de middelbare school. Vorig jaar ben ik gezakt voor het examen. Dat kwam doordat ik ondertussen geld moest verdienen om mijn schoolgeld te betalen. Door mijn werk miste ik een hoop lessen en raakte hopeloos achterop. Nu ik het examen niet gehaald heb, moet ik weer opnieuw beginnen. Ik zit nog altijd met hetzelfde probleem als vorig jaar. Ik zal mijn school toch op de een of andere manier af moeten maken, anders krijg ik later nooit een goede baan.

"Mijn vader heeft twee vrouwen en vijftien kinderen. Ik ben de laatste in de rij. Vijftien kinderen is veel te veel. Sommigen van mijn broers en zussen kregen van mijn vader geld om naar school te gaan, maar toen ik aan de beurt was, was het geld op. Mijn vader is nu te oud om nog te werken. Er is dus niemand om mijn schoolgeld te betalen.

"In het dorp waar ik vandaan kom, wordt alles langzaam slechter. Alle bomen in de omgeving zijn gekapt en het drinkwater is ook niet goed meer. We drinken water uit de rivier waar ook iedereen zijn troep ingooit. Dat is niet goed. Ik wil de mensen in de dorpen voorlichten over hoe ze moeten omgaan met de natuur. Ik wil overal prullebakken plaatsen. Samen met de jongeren uit mijn dorp wil ik een jeugdbeweging opzetten. We leggen dan een kruidentuin aan, we planten een nieuw bos en zetten een project met ecotoerisme op poten.

"Als het aan mij ligt, komen de touristen binnenkort in ons inmiddels mooie en schone dorp overnachten. Dan laat ik ze op mijn nieuwe motor de prachtige natuur in de omgeving zien.

Mooie avond

2007-10-26T18:40:00.000Z

De schemer valt. De avond onderweg. Vaders en moeders terug van werk. Ze druppelen het dorp binnen.

Kinderen lopen kwetterend langs. Een voetbal in de hand. Het laatste doelpunt is nog niet beslecht.

Voor het huis zijn vier gezichten. Er wordt gezeten. Er wordt gekeken. Er wordt gewacht. Op niks. Op zomaar.

Zachtjes begint het nu te waaien. Vier gezichten kijken naar de lucht. De avondzon schijnt de wolken geel. Flarden grijs zoeven op de wind voorbij. Een zwarte vogel zweeft langzaam door het beeld.

Een vrouw loopt langs. Er wordt gegroet. Er wordt gezwaaid. Vier gezichten lachen breed.

De wind geeft het op. De stilte daalt weer neer. Het schemert nog wat harder dan daarnet. En vier gezichten staren in de verte.

Een klein liedje wordt gezongen, nee, geneuriet. Meer dan vijf woorden kent hij niet.

Het schemert nu behoorlijk. Lui worden muggen doodgeslagen. Lome gedachten in het duister.

Vier gezichten zitten in het donker. Veel gebeurt er niet. Dat is goed.

Vanavond is een mooie avond.

How Rolf became Godfather of the baby Rolf

2007-10-16T17:24:00.000Z

"Dear Rolf,

It's with a great pleasure and joy that I am informing
you that my kid is born on the last friday, 12 October
2007. His full name is:

Rolf Ivla IHOU.

I hope you will stand godfather to Rolf Ivla .

His is fine and healthy.

I hope U are enjoying your World Tour.

Looking forward to hearing from U soon.

Best wishes,

Ignéza IHOU
Lomé, Togo

Trouwe taaie taxi

2007-10-04T18:53:00.000Z

Trouwe taaie taxi

Twee mensen op je voorstoel
Vijf mensen achterin nog
En twee achter het stuur

Trouwe taaie taxi

Je barst haast uit je voegen

Je deur springt zomaar open

Protest wordt niet gehoord

Trouwe taaie taxi
Met draadjes uit je dashboard

Je start alleen bergafwaarts

Je sleutel die is zoek

Trouwe taaie taxi
Je hebt allang geen vering

Moet toch nog duizend keien

Die schrapen langs je buik

Trouwe taaie taxi
Met gaten in je bodem

Dus telkens natte voeten

Bij elke waterplas

Trouwe taaie taxi
Je slingert door de bergen

Je moet nog zoveel bochten

Met speling in je stuur

Trouwe taaie taxi

Waarom toch altijd doorgaan

Waarom niet naar de schroothoop

En eindelijk eens rust

Het verhaal van Koning Glélé

2007-10-03T15:48:00.000Z

Glélé, koning van het grote rijk van Abomey, schrok behoorlijk toen hij hoorde dat zijn vrouw plotseling bevallen was. Zomaar, midden op straat, was het kind eruit gefloept. Nog verbaasder was hij toen hij vernam dat zijn jongste zoon direct rechtop was gaan zitten en dadelijk begon te spreken. Hij zei dat hij Sémassou heette en dadelijk zijn vader wilde spreken. Hij wilde hem waarschuwen voor een dreigende invasie uit het oosten, zo meldde de boodschapper die voor de koning was verschenen.

Glélé wilde met deze rariteiten niets te maken hebben en zond zijn boodschapper weg. Binnen een half uur stond hij echter weer voor de troon. Zijn pasgeboren zoon zat nog altijd midden op straat. Hij vroeg nogmaals of zijn vader langs wilde komen, en wel direct. Er dreigde een enorme sprinkhanenplaag waar hij de koning op wilde voorbereiden. De koning begon geïrriteerd te raken van al deze onheilsprofetiën en stuurde de boodschapper de straat op.

Het duurde niet lang of ten derde male verscheen de boodschapper voor de koning. De koningszoon wenste nog steeds dat zijn vader hem op straat kwam bezoeken; dit keer om te luisteren naar de voorspelling van een allesverwoestende brand die heel de stad Abomey in de as zou leggen. De koning riep woest dat hij niets meer van zijn zoon wilde horen. Nu niet en nooit niet.

De boodschapper verliet vlug het koninklijk paleis. Hij liep terug naar de plaats waar het vreemde kind geboren was om hem te melden dat zijn vader niet van plan was om te komen. Daar aangekomen schrok hij zich wild. Sémassou was dood! Ongelovig staarde hij naar het levenloze lichaam dat daar op de grond lag. Wat nu gedaan? Het kind was weliswaar een koningszoon, maar de koning had duidelijk te verstaan gegeven dat hij er niks meer over wilde horen. De boodschapper besloot het babylijkje ver de struiken in te werpen, waar niemand het verder nog zou vinden.

De koning was het hele incident allang vergeten, toen op een nacht een grote roversbende uit het oosten de stad binnenviel. Ze plunderden alles wat er los en vast zat en lieten de stad compleet geruïneerd achter. Het was een regelrechte ramp. Niet lang daarna bereikte een enorme zwerm sprinkhanen de groene velden rond de oude stad. Ze maakten een oorverdovend kabaal en erger dan dat: ze deden zich tegoed aan de complete oogst. Er was in het hele rijk geen korrel graan meer te krijgen. Die nacht ontstond in de stad een grote brand. Niemand weet hoe het begon, maar bij dageraad lag de hele stad in as. Er stond geen gebouw meer overeind.

De koning herinnerde zich nu de voorspellingen van zijn vreemde zoon. Omdat hij zich geen raad wist, en verdere ellende wilde voorkomen, ontbood hij de fetish priester. Deze kenner van de voodoo-wereld wist er vast wel raad mee.

De fetish priester voerde zijn onbegrijpelijke rituelen uit met schedels, botjes, zalfjes en kruiden. Al snel kreeg hij het euvel boven tafel: "Je hebt niet naar de waarschuwingen van je zoon geluisterd! Zijn geest is zeer ontstemd. Daar heb je al deze ellende aan verdiend." De koning betreurde dat hij niet naar de baby had geluisterd. Maar wat nu gedaan? Hoe verdere ellende te voorkomen? Gelukkig had de fetish priester een oplossing: "Om de geest van Sémassou, je overleden zoon, tevreden te stellen, moet je zijn lijkje terugvinden en met koningklijke eer begraven. Verder zul je een tempel bouwen waar je hem tot in lengte van dagen zult vereren."

Aldus geschiede. In Abomey (in Benin) staat nog altijd de tempel van Sémassou. En nog altijd wordt hij daar vereerd. Tot in lengte van dagen.

Bloederige hotelkamer

2007-10-02T13:57:00.000Z

Tip van de week:
Steek niet je hand in een draaiende plafondventilator.
Ik dacht vanochtend eens actief te doen met dertig keer opdrukken en wat rek- en strekoefeningen en dat lukte behoorlijk. Ik strekte mij zo ver dat ik mijn hand recht in de draaiende plafondventilator stak.
Slim? Nee.
Resultaat? De hele kamer onder het bloed.
Want niet alleen haalde ik mijn hand open, het bloed werd ook gelijk de hele kamer door gecatapulteerd. Mijn tas, mijn broek, de muren en de vloer, alles zat onder het bloed. Als CSI langs kwam zouden ze minstens denken dat ik op gruwelijke wijze was afgeslacht.

Ik ben blij dat ventilatoren nogal botte bladen hebben, anders had ik nu vier vingers minder. Nu kan ik stellen met vier keurige sneeën en wat pleisters. Mijn vingers zijn alweer druk aan het typen en maken het dus naar omstandigheden uitstekend. Maar ze kijken bij de volgende strekopdracht wel beter uit waar de ventilator hangt.

De Togo & Benin Quiz

2007-10-01T15:28:00.000Z

Was de vorige quiz te makkelijk? Probeer dan deze eens!

1. Voor de grensovergang van Togo naar Benin had ik uiteraard een geldig paspoort en een visum. Toch vroeg de douanier me om...
a. CFA 10.000; dat is zo'n 15 euro
b. mijn pen
c. helemaal niets. Ik mocht gewoon door.

2. De hoofdstad van Benin is
a. Porto Novo
b. Lomé
c. Cotonou

3. Een winkel adverteert met "vêtements Hollandaises". Wat wil de verkoper daarmee zeggen?
a. Hij verkoopt Hollandse klederdracht
b. Zijn kleren zijn van de beste kwaliteit
c. Hij verkoopt alleen de laatste mode

4. Ik zocht het duurste hotel van Lomé op en bestelde er een biertje. Hoeveel bedroeg de rekening?
a. 1,50 euro
b. 3,50 euro
c. 6,50 euro

5. Een zemi-john is
a. een motor-taxi
b. een stroomstoring
c. een halflange broek

Voor antwoorden en reacties klik je op "reacties".
Succes!

Travel Update 1: Ghana-Togo-Benin-Niger

2007-09-27T10:39:00.000Z

Almost a month on the road, it's time for a travel update.

I've travelled from Ghana, Volta Region into Togo, where a stubborn border official couldn't comprehend my Togolese visa, had never heard of the Netherlands and couldn't read his own visa pricelist either. Time for proper education I'd say. It didn't matter though. The bribe I had to pay didn't match with anything on the pricelist whatsoever.

I stayed in the small city of Kpalimé, where I made lots of friends, especially Johnny. On the motor taxi he took me on a tour to an old castle, to his family in a nearby village and to a collectionar of butterflies and gigantic bugs. We prepared meals together and swam under the waterfall. After a couple of days we left together to stay a couple of days with his sister in the Togolese capital of Lomé.

In Benin I was on my own again. In the supposed-to-be touristy Ouidah (lots of hustlers and touristy sites, but hardly any tourists) the first person I bumped into was another mathematician, just like me. Coming from Brazil, he and his colleagues were attending a conference on Operations Research (exactly the thing that I studied in Amsterdam some years ago) which - most unlikely of all - took place in a shabby hotel (the best one) in the infamous little town of Ouidah. Knobody seemed to be able to explain how or why the conference had ended up there, apart from the very eager local mayor who paid a visit to Brazil about a year ago. The next day I found myself back in the classroom, trying to remember all I could about Lineair Programming Techniques and Combinatorial Optimalization.

I skipped the big and - according to the Lonely Planet - dangerous city of Cotonou and went straight to Abomey, capital of a big and aggressive kingdom that ruled the area for three hundred years, until 1900. 12 successive kings all spend most of their time making war with their neighbours, as the official Article Number One of the Kingdom Rules was "Thou shall expand our kingdom". Every King of course wanted his own new palace, so that the small town now has to restore and maintain the excessive number of twelve old palaces.

Benin is also the country of voodoo and fetish. Attending some of the daily fetish sessions was an experience. I was once again struck by the similarities between all different religions, including Christianity, Islam and Fetish. Here in West Africa they blend so well together. People of all religions come together to celebrate things like Christmas, ending of Ramadan and Fetish sessions; a good lesson for the people from the Netherlands and many other countries.

Up north in Benin I spent some days in the infamous town of Parakou, before heading further north to Parc W. "Come and spot our elephants!" they advertise. Spotting it truly is. We ran through bushes, arms and legs scratched in every place, chasing elephant droppings and unrooted trees through a completely wild and uncultivated area, for more than an hour. Only to "spot" the tops of two or three elephant ears that peaked out just above the three meters tall grass. As soon as we noticed them - and they noticed us - they ran off deeper into the parc. We celebrated our victory (as we had found them) by making our 7 kilometers way back through the scrubs to where we left our motor bike on the sand road. And I thought: I did it all for the experience of elephant chasing. Seeing them is only the cream on the cake.

Then I crossed the Niger into Niger, much forgotten country, especially now the rebels make the beautiful desert in the east of the country unsafe with roberries, mines and roadblocks. I won't go there. I have reached the capital Niamey and will travel westwards from here.

For those who are not too familiar with the topograpy of West Africa, I include an improvised map of the region and the route that I plan to take. Approximately. No guarantees. Comments and suggestions are always welcome. More news in the next travel update.

Afrikaanse koffie en een wekfles met benzine

2007-09-20T19:03:00.001Z

Ontbijtje op het plein van Abomey (Benin). Cafétaria Le Jourdan staat in grote blokletters op de gevel. Het uit houten planken en golfplaat opgetrokken bouwsel bevat een bar en is maar liefst zes krukken rijk. Het is dan ook de grootste gelegenheid van het centrale plein.

Aan de muur hangt de menukaart. Daarmee is deze toko heel wat mans. Het is een Afrikaanse menukaart, oftewel hoofdzakelijk een wensenlijstje van de eigenaar. Deze gerechten zou hij graag aan zijn bargasten verkopen, als hij de ingrediënten in huis had. Vandaag is er alleen pasta met vleessaus, of brood met ei te koop. Morgen misschien wel weer wat anders.

Op het tweepits campinggasstel bakt de barman een eitje, smeert een broodje en kookt wat water voor een kopje nescafé met melkpoeder en heel veel suiker. Het is benauwd binnen. Door de open deur en ramen waait af en toe een briesje naar binnen, maar die kan de benauwdheid onder het golfplaten dak niet verdrijven. Toch zitten aan de bar twee gasten, want ondanks de benauwdheid is het gezelschap aangenaam.

De open deur biedt uitzicht op het centrale plein van Abomey, waar een geit een groot groen blad naar binnen werkt. Dan begint hij aan een plastic zakje. Geen wonder dat geiten hier zo populair zijn. Ze zijn een gratis vuilnisophaaldienst. En je hoeft ze niet te voederen, want ze eten alles wat ze tegenkomen. Zo groeien ze gratis groot totdat ze zelf een lekker hapje zijn.

Het plein staat vol met oude auto's. Het doet denken aan een keurig autokerkhof. In Nederland heeft zo'n kerkhof nog wel een paar honderd euro over voor je afgedankte auto. De onderdelen kan hij immers weer verkopen. Voor deze auto's zou hij niks meer geven. Alle onderdelen zijn al drie keer hergebruikt. Het is dat je deze auto's af en toe daadwerkelijk ziet starten en weg ziet rijden, anders zou je zweren dat ze het al begeven hadden.

Een man in een vale blauwe blouse loopt met een grote glazen pot naar zijn roestige Peugeot. De pot lijkt een soort vijflitergrote wekfles met een kurk erop. Hij is gevuld met een donkerbruine vloeistof; net zo smoezelig van kleur als de auto zelf. De man haalt de dop van de benzinetank, haalt een trechter tevoorschijn, en giet de vloeistof naar binnen. De auto slokt het gretig op.

Even testen of ie het nog doet. Kuchend en proestend komt de motor op gang. De man experimenteert een minuut of twee met het gaspedaal. In het cafeetje verandert de lucht in een giftige zee van verstikkende roet en uitlaatgassen. Ja, hij doet het nog. Met een tevreden blik gaat de chauffeur met zijn lege wekfles weer verderop.

Ook ik verlaat het van uitlaatgassen vergeven rookhol. Op zoek naar transport naar de volgende stad. Misschien is het wel met deze Peugeot. Dat zou mooi zijn, want daarvan weet ik in elk geval zeker: Hij heeft voldoende benzine en hij doet het.

Voor niks betalen

2007-09-17T14:43:00.000Z

In Togo is een waterval. Die gaan wij eens bekijken! En wij zijn niet de enigen...

Aan het landweggetje naar de waterval woont een aantal jongeren. Werk kunnen ze niet krijgen. Een opleiding kunnen ze niet betalen. Wel zien ze elke dag mensen over het landweggetje naar de waterval gaan. Een gouden kans! Een stel olievaten op het pad en toegang heffen. Daar is geen opleiding voor nodig! Alleen wat inventiviteit, overtuigingskracht en een goede prijs bedingen. Dat hebben ze slim bekeken, die Togolese jongeren!
En wij betalen maar gewoon. Voor niks.

Er ligt een behoorlijk goede weg van Kpalimé naar Lomé. Die gaan wij eens berijden! En wij zijn niet de enigen...

Aan de hoofdweg wonen wat politiemannen. Salaris krijgen ze niet of nauwelijks. Maar ze hebben wel wat spullen: politieuniforms, een oude slagboom en wat kraaienpootjes. Daar valt een mooie blokkade mee te bouwen. Passerende voertuigen aanhouden. Alleen doorlaten als ze wat betalen. Daar is geen voertuigkennis voor nodig! Alleen wat inventiviteit, overtuigingskracht en een goede prijs bedingen. Dat hebben ze slim bekeken, die Togolese agenten!
En wij betalen maar gewoon. Voor niks.

Er is een kleine grenspost op een landweg. Die gaan wij eens passeren! En wij zijn niet de enigen...

Bij de grenspost werkt een douanier. Dat baantje kreeg hij van een vriend. Het verdient geen drol, maar het geeft hem wat te doen. Een opleiding heeft hij nooit gehad. Paspoorten en prijslijsten kan hij niet lezen. En Nederland dat kent hij niet. Maar hij heeft wel het felbegeerde stempel. Het stempel dat elke binnenkomende vreemdeling in zijn paspoort wil hebben om straks het land weer uit te komen. Voor een zacht prijsje krijg jij van mij een stempel. Daar is geen paspoortkennis voor nodig! Alleen wat inventiviteit, overtuigingskracht en een goede prijs bedingen. Dat hebben ze slim bekeken, die Togolese douaniers!
En wij betalen maar gewoon. Voor niks.

Het kasteel

2007-09-15T13:09:00.000Z

Op het Togolese platteland, niet ver van Kpalime, staat bovenop een hoge berg een oud kasteel. Een jonge man in oude broek zit op een stenen muurtje, het bovenlijf ontbloot, te wachten op die ene tourist. Misschien blijft het wel stil vandaag. Maar nee, daar komt iemand aan. Het is een blonde jongen met een groen tropenpetje die de weg naar het kasteel gevonden heeft.

De man stelt zich voor als de gids van het kasteel. Voor 5000 geeft hij een rondleiding. De blonde jongen wil goedkoper. Zal zeker weer zo'n uitgekookte Hollander zijn. Nou vooruit, 3000 dan. Kom we gaan.

Het kasteel is mooi van buiten. De president heeft hier gewoond. Mooie bestemming voor het schaarse belastinggeld.

Sinds zijn dood woont alleen de gids er nog. Gelaten laat hij de kamers zien. Woonkamer, slaapkamers, badkamers. Alles is er, maar niets daarvan is ooit nog gerepareerd of schoongemaakt.

Dikke lagen stof bedekken de aangevreten luie banken. Glas-in-lood ramen liggen in puzzelstukjes op het grauwe tapijt. Een oud-ijzerboer heeft misschien nog wat over voor de badkamer-met-bubbelbad.

De gids zou iets kunnen oplappen, maar onderhoud is niet zijn sterkste kant. Ook schoonmaken is niet aan hem besteed. En waarom zou hij ook? Zolang bezoekers voldoende betalen om zijn gezin te onderhouden, hoeft hij zich geen zorgen te maken en kan hij lekker in de schaduw zitten.

Het paleis vanbinnen is snel gezien. De gids trekt zich terug op zijn schaduwrijke muurtje. De Hollander geniet nog uren van het magnifieke uitzicht.

Ghana Quiz

2007-09-10T16:50:00.000Z

How Ghanaian are you?
Do the Ghana Quiz and find out if you're a real Ghanaian.

1. How to get the attention of the waiter in your local bar or restaurant?
a. I hit my empty glass or a coin on the table.
b. I put my hand in the air and look in his direction.
c. I hiss loudly.

2. "You are fat!"
a. ... is an insult.
b. ... is a compliment.
c. ... is just a remark.

3. When my food is served, but the others are still waiting,
a. I start eating before it gets cold.
b. I wait with eating until everyone is served, even if my food will get cold.
c. I ask the waiter when the rest of the food is coming.

4. When I approach a zebra crossing and a pedestrian is just about to cross,
a. I honk loudly to chase him off the zebra crossing.
b. I stop to let him pass.
c. I stop for him and ask him how he's doing.

5. It is past midnight and you just left a party with six of your friends. How do make your way back home?
a. I wait for the night bus; always the cheapest way to get home.
b. I stop two taxis to bring everyone home.
c. I stop only one taxi and convince the driver that me and my six friends will all fit in.

Are you a real Ghanaian?
Click on "reacties" below to see the answers, and leave a comment on how you've done!

Blue print of a journey

2007-09-09T15:46:00.000Z

The trip has begun. A journey all the way from Ghana to the Netherlands.

Mode of transport: busses, minibusses (tro tros), bush-taxis, zemi-johns (motor taxis), ferries, pirogues, pinasses, trucks, taxis, trains and a good pair of hiking boots.

Departure date: 1 September 2007
Arrival date: A couple of months later

Route: From Ghana eastwards to Togo and Benin, with fetish priests and semi-johns. Then north to the dry plains of Niger. Westwards across the Sahel countries of Burkina Faso and Mali with its ancient mud brick mosques. The train to beautiful Dakar. From the coast of Senegal the road leads north through Mauritania and the Western Sahara, sandwiched between the Atlantic Ocean and the desert. Mystical Morocco then awaits, from where its a piece of cake to cross the Mediteranean to Spain. Only France and Belgium are left before I'm home.

Why? Because Africa is such an interesting and underrated continent. Because of all the beautiful people living in these countries. Because of the wonderful stories that can be told about them.

Farewell Accra

2007-09-06T21:40:00.000Z

The house is bare empty. All that's left behind is my computer and my backpack.

The computer is for my landlord Michael. His daughter Nanaya already had a go at pinball. Her grandmother Florance promised to learn how to use it as quickly as she can, so she can send an email to my 83 year old grandmother in the Netherlands, who is a computer freak already.

My backpack is too heavy and I know it. I shouldn't have brought these seven books to read, but I just couldn't narrow my selection down any further. I also stashed in eight different shirts and two sweaters, in case it would suddenly get cold in sub-Sahara Africa. (With all these climate changes you never know...) Right after packing my cleaner presented me another Ghanaian shirt, bringing the total to nine.

My farewell dinner was great and very Ghanaian in every aspect. Of the 16 friends I invited, 8 responded they would come. Only 3 of them actually appeared, but they brought along 6 other people; half of them I'd never seen before. The dinner was even more special because the owner of the place treated me on a home made farewell chocolate cake. It must have been because I had visited her vegetarian restaurant about three times per week ever since it opened. I had brought along a new friend almost every time. Most of them soon got addicted to her excellent cooking skills, just like me.

My colleagues from the office also gave me two farewell presents to take along in my backpack. Guess what: a good book and another beautiful shirt!

On a rainy Saturday morning I finally said farewell to Accra, my house, and my host family. I spent the weekend with my friend Lawrence in his hometown Ho. After that I would be all on my own; just me and my heavy backpack, including some 8 books and 10 ("but I also have a farewell present for you, Rolf!") I mean 11 different shirts...

Tafelmanieren

2007-08-09T13:54:00.000Z

Over fatsoensrakkers en mee-eters

Bon appétit, zegt een Togolees. Dat de eetlust er wezen mogen. Gek eigenlijk. Iemand zit al met een bord voor zijn neus. Als ie geen eetlust had, zou ie het vast niet besteld hebben. Guten Appetit; anders is het zonde van eten.

De Nederlander maakt het nog bonter. Eet smakelijk. Eet vooral niet onsmakelijk. Alsof hij vreest dat zijn tafelgenoot al snurkend en kwijlend de maaltijd naar binnen zal schoffelen. Het zijn fatsoensrakkers, die Hollanders. Eten is best, maar graag wel een beetje smakelijk.

Een Ghanees zegt helemaal niks. Zijn tafelgenoot daarentegen voelt een ongemakkelijke stilte. Hij heeft het eten al voor zich staan, terwijl zijn buurman nog naar een lege tafel staart. Wachten tot iedereen wat heeft is voor hem helaas geen optie. Dan is het eten al lang koud. Had ie net zo goed geen warme maaltijd kunnen bestellen.

"You're invited" zegt hij vrolijk en hij neemt een grote hap. Geen Hollands opgeheven vingertje. Geen Togolese open deur. Lekker alles samen delen. Maar natuurlijk niet serieus. Als je werkelijk je vingers in het bord van je buurman zet, schrikt ie zich het apezuur.

Omkopen kun je leren

2007-08-08T09:24:00.000Z

Het licht springt op oranje wanneer ik als laatste de kruising oprijd. Vanaf de bushalte springt een agent de weg op. Hij gebaart me naar de kant. Ik parkeer.

De deuren zitten op slot. Een agent steekt door het raam zijn hand naar binnen en maakt hem van binnen open. Hij neemt plaats op de voorstoel. Zijn twee collega's stappen achter in. "Krijg ik een escorte?", vraag ik laconiek. Van achter me hoor ik helaas: "Jazeker. We moeten je meenemen naar het bureau." In mijn binnenspiegel die ik een wat oudere agent met een pet en een serieuze blik.

Ik ben door rood gereden, beweert de agent met de pet. Ik sputter tegen, maar de agent weet het zeker. "Wij hebben het alle drie gezien. Dus je kunt het wel voor de rechter laten komen, maar je kunt nooit bewijzen dat het niet zo was. Het is drie tegen een."

"Drie overtredingen heb je zojuist begaan." De agent telt een beetje scheel. "Eén, door rood rijden. Als je dat doet, en een ander heeft groen licht, dan blokkeer je de weg voor hem. Dat heet obstructie: overtreding twee. Tenslotte is het gevaarlijk om door rood te rijden. Dangerous driving is dus de derde overtreding. Eén, twee en drie." Hij kan goed op zijn vingers tellen, die agent.

"We moeten je meenemen naar het bureau. Dan verschijn je morgen voor de rechter. Met die drie overtredingen zit je al gauw aan een boete van zeshonderd dollar." Het is belachelijk. Maar ik weet dat het waar is. Dit is de officiele procedure. En zeshonderd dollar is een normale verkeersboete. Nouja, normaal? Ghana heeft een rare verkeerswet.

Ik heb er vandaag geen zin in. Geen zin om me door de politie te laten belazeren. Geen zin om ze een lullige 20 euro toe te schuiven. Ik heb dat twee keer eerder gedaan. Ik wist het ook niet beter. Maar ik hou er niet van. Als ze willen dat ik ze omkoop, zullen ze vandaag hun best moeten doen. Mijn naam is haas. Ik weet van niks.

Ik vraag de agent vriendelijk mijn internationaal rijbewijs terug, dat hij ze zojuist heeft afgenomen. Niet omdat ik het nodig heb - ik verkoop aanstaande zaterdag mijn auto, dus voor mij part maken ze er een vliegtuigje van - maar gewoon omdat ik daar recht op heb. Dat is het voordeel als je met juristen omgaat. Die weten beter hoe de wet in elkaar zit dan de gemiddelde agent. Dat is ook gelijk het nadeel. Ik kan die agenten toch moelijk het wetboek gaan uitleggen.

De agent op de achterbank geeft mijn rijbewijs aan zijn collega op de voorstoel. "Dan kun je hem zien." Het is een soort lokaas, blijkbaar. "Je kunt in plaats van je rijbewijs ook je auto als onderpand achterlaten", hoor ik de man nog mompelen. Ik laat het er maar bij.

Ze maken het steeds een beetje erger. Dan kom ik vanzelf wel met geld over de brug. Dat is de taktiek. Maar aan mij hebben ze vandaag een harde dobber. "Ga maar rijden. Dan gaan we naar het bureau. Daar schrijven ze daar de dagvaarding uit, waarmee je morgen voor de rechter moet verschijnen. Je hebt wel drie overtredingen begaan! Eén, twee en drie." Zijn vingers doen het nog.

Ik zet de auto in de versnelling. "Het is natuurlijk wel een hoop gedoe," hoor ik nu vanaf de achterbank. "Als we het terplekke op kunnen lossen, hoeven we uw tijd niet te verdoen." Hij oppert het voorzichtig. Maar ik weet van de prins geen kwaad. "Dat lijkt me uitstekend!" reageer ik enthousiast. en daarna is het stil. Er wordt nu duidelijk iets van mij verwacht. Maar ik heb besloten de ontzettend naieve toerist te spelen. Omkopen? Nooit van gehoord. En die rol bevalt me prima. Ik begin er lol in te krijgen.

De agenten zijn minder geamuseerd. "Rij maar naar het bureau." En langzaam rijd ik van de parkeerplaats weg. Ik weet niet waar het bureau is, en bij elke kruising lijken de heren te twijfelen. "Hmm, ja, rechts." "Hier ook rechts." En even later, "sla maar rechtsaf". Ik begin een patroon te herkennen.

Amper vijf minuten later staan we weer bij dezelfde kruising. "En nu?", vraag ik beleefd. "Zet de auto maar weer bij de bushalte. Wij hebben echt geen tijd om helemaal naar het bureau te rijden. We hebben wel wat beters te doen." "Nou, anders ik wel," zeg ik op mijn vriendelijkst. "Laat ik zeggen dat ik mij netjes aan de regels zal houden, en voorzichtig zal rijden. Verder hoop dat jullie nog een goede dag hebben, met weinig overtredingen en vervelende burgers."

Dit is natuurlijk niet waar ze naar zitten te vissen, en ze stellen het dan ook niet op prijs. Ik realiseer me bovendien dat een dag met weinig overtredingen een dag met weinig inkomsten is voor deze heren. Ik heb ze dus eigenlijk een slechte dag toegewenst. Niet erg aardig van me.

Er valt wederom een ongemakkelijke stilte. Dan haalt de man op de voorstoel demonstratief zijn opschrijfboekje tevoorschijn. "Begin maar te schrijven," zegt de man op de achterbank zo onheilspellend mogelijk. Tergend langzaam verschijnen de eerste letters op papier. "Mijn collega schrijft een bon uit, waarmee je je moet melden op het politiebureau. Daar krijg je de dagvaarding voor de rechtbank, waar je je moet verantwoorden voor alle drie de overtredingen. Eén, twee en drie. ... Tenzij we wat kunnen regelen natuurlijk."

Ach, het spelletje heeft nu wel lang genoeg geduurd. Mijn afspraak zit al drie kwartier vergeefs op mij te wachten. Zijn telefoontjes heb ik weggedrukt omdat ik met agenten in de auto zat.

"Bedoel je dat ik jullie geld moet geven?," vraag ik verbouwereerd. Gezichten klaren op en hoofden knikken driftig. Ik zeg dat ik weinig bij me heb, en peuter uit mijn broek een paar propperige briefjes. Bij elkaar een schamele vier euro. Ik bied het de agent naast me aan, maar hij pakt het niet. Hij werpt er slechts een vieze blik op, alsof ik hem zojuist een drol heb aangeboden. Vanaf de achterbank hoor ik een luid "hee, hoeveel is het?!". Een hoofd verschijnt over de leuning van de voorstoel. Het is de jonge agent, die tot nu toe zijn mond had gehouden. Hij heeft nog heel wat te leren.

Het geld is duidelijk te weinig. Ik leg het voor hen binnen handbereik en uit het zicht. Je legt een omkoopbedrag niet voor de neus van een agent bovenop het dashboard. Alhoewel dat achteraf bezien best grappig was geweest.

"Ga maar weer schrijven," zegt de pet-agent op de achterbank. Weer een paar woorden op het schrijfblok. Dan is het weer stil. "Is dat echt alles wat je bij je hebt?" "Alles," beaam is met een spijtige blik.

Stilte.

Als op afspraak springen de portieren open. Eén agent grist de paar briefjes mee, en dan staan ze buiten. Gefrustreerd laat ik de heren achter.

En ik? Ik heb toch nog wat geld in mijn tas ontdekt. Ik ga een biertje pakken. Dit keer niet uit frustratie of onmacht, maar omdat ik het spelletje begin te begrijpen. En het is best vermakelijk. Mijn volgende doel is helemaal niets meer te betalen. Maar dat is nog even oefenen. Omkopen kun je leren.